9 Nisan 2008 Çarşamba

şimdi değil

karanlık kabuğundan çıkıyor
gidemediğim şehirde, 
bütün acısıyla başka bir soğuk gece başlıyor
ölüm ışıltısını kaybediyor tenimde
 
 
rüzgar esmeye başlıyor yeniden
Her soluğumda ona yaklaşıyorum
gölgeler sokakları bölüyor 
içimde bir çocuk solarak büyüyor 
 
 
sesini duyuyorum şimdi;
 
 
 
“git ve sakın gelme
şimdi değil
biz mumlarını 
henüz üflemedik”
 
 
 


neslihan öncel / oda
 
09.04.2008 / 04.31






3 yorum:

nisan cadısı dedi ki...

su gibi aktı gitti içimden,
beyaz gibi kirlendi çabucak.

ama tükenmedi, çünkü güzel bir şiirdi.

sıradan cümleler dedi ki...

şişş sakın ses çıkarma..
yoksa bizi görecek:)

nisan cadısı dedi ki...

:) kim? çığlık atalım bizi görsün diye :)